Contact: MatthijsSnepvangers@gmail.com

Barney

Barney
21 maart 2018 matthijssneppie

Welke socialmedia-button je ook indrukt op verkiezingsdag; als de app zich opent, verschijnt er klaroengeschal. Je wordt om je oren geslagen met holle frasen als burgerplicht, feestje van de democratie of de meest simpele van allemaal: als je niet gaat stemmen, mag je de komende jaren ook niet zeuren. Gelukkig biedt de gemeenteraadsverkiezing in Den Haag nog ander jolijt.

In mijn vorige woonplaats Leiden kende ik op bijna elke lijst wel iemand. Ik volgde mijn landelijke keuze en degene die voor die partij op de plaatselijke lijst stond en ook nog eens mijn Facebook-vriend was, kreeg mijn stem. Dat werkt in de hofstad totaal anders. Ik ken eigenlijk alleen Raymond van Barneveld.

Barney staat op de lijst van Groep de Mos. Een schitterend allegaartje van Hagenezen. Een gevallen PVV’er, een rijke Turkse zakenman en een kwartet studenten die zijn samengevoegd onder Jong de Mos. Tom Beugelsdijk mocht niet vanwege wat vage FIFA-regelingen, maar de voormalig wereldkampioen darts staat er gelukkig wel tussen. Op plaats 36, zijn favoriete uitgooi.

In de Volkskrant deed de lijsttrekker van groep de Mos, Richard de Mos uit de doeken waarom hij de darter op zijn lijst wilde hebben. “De dartcafés hebben hier problemen met vergunningen, omdat je met drie dartborden al een sportcafé bent en dan moet je ineens aan van alles voldoen. Ik kende Barney niet, dus ik ga bellen met iemand die Barney kent, en zo kom ik bij Barney terecht en die wil wel helpen.”

Het zijn dit soort details die de gemeenteverkiezingen dragelijk maken. Aan de maand voorafgaand aan de verkiezingen zijn ze talrijk. Lijsttrekkers die in Facebook-gesprekken over verkeerd bezorgde foldertjes proberen burgers over te halen, met liefde gemaakte campagnefilmpjes waarover een discussie kan ontstaan of het kleinkunst is of volledig de plank misslaan, of communisten die in uithoeken van de noordelijke provincies nog de lijn van Marx aan de gemeenteraad willen toevoegen.

Nog even terug naar de darter. Barney zie ik ongeveer één keer per maand. Op mijn tv gooit hij dan pijlen in een of andere uithoek van Groot-Brittannië of hij maakt grappen met Koert Westerman onder de lampen van een studio in Hilversum. Ik vind Barney sympathiek. Geniet telkens van zijn uitingen in de media. Hoe hij reclames aanprijst, als hij een rapnummer opneemt of hoe hij zich presenteert als familieman. Om dat als weloverwogen stemadvies te gebruiken, gaat mij wat ver.

 

Onderweg naar het Binnenhof had ik mijn keus nog steeds niet gemaakt. Want als je de kans krijg dan moet je -vergeef me de term- stemmen in het hart van de democratie. In Chinatown probeerden posters mij in Chinese tekens nog over te halen om op een christelijke partij te stemmen. Ik zag wat flarden van al afgebladerde verkiezingsposters met daarop groot het logo van D66. Eenmaal op het binnenhof aangekomen, zag ik een PVV’er lopen, en terwijl ik hem knagend op mijn simit nakeek, wist ik dat dit ook niet mijn partij zou worden. In het stemhokje zocht ik eerst nog dubbel achttien Van Barneveld, Raymond op. Ik overwoog het nog heel even, maar schoot met het potlood al snel naar de linkerkant van het stembiljet.