Contact us on 0800 123 4567 or info@cardinal.com

Schepje koffie

Schepje koffie
19 juni 2018 matthijssneppie

Ik deed een half schepje koffie meer dan normaal in de koffiefilter; Zweden – Zuid-Korea stond op het programma. Het affiche waar je vooraf van wist dat je de bank na twintig minuten horizontaal zou innemen in plaats van verticaal. Het werd een kwartier. Met een oor op het kussen gedrukt keek ik naar de televisie. In mijn hand zat voor de sier een boek.

Zoals altijd is het wereldkampioenschap voetbal een tijd van maanden varen op een zee van verlangen en als je uiteindelijk aan land aankomt en de duinen oversteekt, zie je een streek die is bedekt met vinexwijken, parkeergarages en andere betonnen ellende. Soms kom je in dat te ontdekken grondgebied een schitterend bos tegen in de vorm van Spanje – Portugal. Natuurlijk keek ik toen net de andere kant op.

Het halve schepje was te weinig. De volgende keer als ik weer de zelfkastijding aanga door te kijken naar Tunesië – Panama of Rusland – Egypte moet de koffie zo sterk zijn dat ik op de bonen kan kauwen.  Klaas Vaak had me na veertig minuten voetbal tussen Zweden en de Koreanen eindelijk te pakken.

Het WK voetbal is vijf weken het houden van een nihilistische levenswijze, waarin de liedjes van Jeff Buckley zelf vrolijk gaan klinken. Die zelfopoffering voor het altaar van Koning Voetbal is soms een pijnlijke expertise. Toch kijk ik bijna elke wedstrijd.

Er is een een soort van beloning. Die zit hem niet in een doelpunt van Egypte – Uruguay in de slotfase van een tergend slechte wedstrijd. Niet in een schitterende vrije trap Aleksandar Kolarov in een pot die voor de rest het etiket derde klasse onderbond kan dragen. Ook niet in de buitenkant voet van Kevin de Bruyne, een  penseelstreek van Rembrandt op een vaderdagtekening van een driejarige. Het zit hem in alle randzaken.

Whatsapp-groepen die ontploffen van spontane vreugde als Harry Kane de 2-1 maakt voor de Engelsen. Punten in je voetbalpool krijgen omdat je als enige had voorspeld dat Kroatië als eerste iemand vanwege een disciplinaire reden naar huis zou sturen. DJ Jean die zichzelf op gênante wijze opnieuw lanceert omdat hij in een EK-programma wordt geschoffeerd door een zeventigjarige puber.

Boven die mooie roddels en achterklap staan de echte randzaken. Trivia; zoals u wilt. Dat ADO Den Haag dit WK voor de tweede keer in de clubgeschiedenis een speler aan een WK-selectie levert. Dat er in 1970 in de selectie van Brazilië een keeper zat die de naam Ado droeg. Dat de Mexicaan Rafael Márquez de enige speler is die op vijf WK’s aanvoerder is geweest.

De televisie is wat dat betreft alleen maar een zoemend schilderij dat inspireert tot de meest willekeurige wetenswaardigheden. Je kijkt ernaar. Ziet soms een bal in een doel vallen. Veel vaker een tactisch schaakspel van David tegen Goliath. Terwijl ik ontwaak uit mijn hazenslaap en de voorhoede van Scandinaviërs zie moet ik onbewust denken aan Gre-No-Li. Het befaamde spitsentrio van AC Milan en Zweden in de jaren vijftig bestaande uit: Gunnar Gren, Gunnar Nordahl en Nils Liedholm. Dan gaat mijn gedachte uit naar Faas Wilkes. De Italiaanse club wilde in eerste instantie de Nederlander hebben. Die koos echter voor rivaal Inter waardoor er geen sprake was van Gre-No-Wi maar Gre-No-Li

Ondertussen staat België – Panama op het programma. Terwijl ik nu een hele schep extra  in de filter gooi, pijnigen mijn hersenen zich over  Raymond Braine, de Belg die  door een kroegkwestie het WK van 1930 miste.

LEES OOK: Kaart